PERS – niekwestionowany arystokrata, o wytwornych manierach, z odrobiną  „angielskiej flegmy”, budzący zachwyt obfitym futrem, magnetyzujący przyjaznym spojrzeniem wyrazistych, okrągłych oczu, uwodzący łagodnością, czułością w kontaktach i ogromną potrzebą pieszczot, pogodny i bardzo ceniący kontakt ze swoim właścicielem, cichy i pozbawiony agresji. Czasami stawiając „na swoim”,  potrafi zauroczonego zdominować.

Niewielu patrząc na wspaniałość kota perskiego, jest mu się w stanie oprzeć i nie darzyć sympatią.

Dla mnie – jako szczęśliwej posiadaczki TAKIEGO KOTA – to niekwestionowany król wszystkich kotów rasowych.

            Pierwsze wieści o kotach porośniętych długim włosem dotarły do Europy około roku 1521, przekazane przez podróżującego po krajach Orientu – Pietra della Valle. Pod koniec XVI wieku Nicolas Fabri de Pieresc przywiózł z podróży po Turcji pierwsze koty długowłose.

Rzeczywiste pochodzenie persów spowijają mroki tajemnicy. Jedne z teorii głoszą, że posiadanie przez nie obfitej okrywy włosowej było wynikiem trudnych warunków klimatycznych, do których musiały się przystosować. Inne zaś, że niesiony gen długiego włosa jest wynikiem krzyżowań międzygatunkowych z dzikimi kotami –manulem.

Niepospolita uroda szybko podbijała serca Europejczyków, dlatego też coraz częściej spotykano persy w pałacach magnatów, na dworach najbogatszej szlachty. Początkowo znane były w różnych regionach naszego kontynentu pod różnymi nazwami – jako kot perski, azjatycki, chiński, czy indyjski – w zależności od miejsca, z którego został przywiezione. My, nazywając te koty „perskimi”, czynimy to bardziej zwyczajowo, niż dowodzimy ich faktyczne pochodzenie.

Pierwsi w Europie przodkowie kotów perskich swoim wyglądem niewiele przypominali obecnie podziwiane na salach wystawowych koty tej rasy. Początkowo były to koty o smukłej sylwetce tureckich vanów, czy angor, z wydłużonymi pyszczkami i skromniejszej okrywie włosowej. Ich wizerunki możemy porównywać na obrazach wielu mistrzów pędzla na przestrzeni stuleci. Dopiero ostatnie kilkadziesiąt lat przyniosły bardzo znaczące zmiany w lansowanym wzorcu rasy. Jedną z osób, które szczególnie przyczyniły się do tego była brytyjska królowa Wiktoria, która w 1871r. na pierwszej Wystawie Kotów w Londynie nabyła pierwsze dwie niebieskie kotki tej rasy. Wydarzenie to zainicjowało lawinowy rozwój hodowli. W Anglii – kolebce współczesnych persów – pierwszy klub miłośników tej rasy zarejestrowany został w 1890r. A trzy lata później w „Cat Review” opublikowano pionierski artykuł zawierający taki oto opis kota perskiego : „białe persy, gdyby były importowane z Indii powinny mieć charakterystyczną głowę, puszyste futro, typową płaska twarz, krótki mocny tułów, przepiękne pędzelki w uszach i naturalną powabną sylwetkę ...”

Dzisiejszy standard kota perskiego znacznie odbiega od óczesnego opisu. Prezentowane na pokazach i wystawach koty perskie mają krępy, masywny tułów, o silnym i solidnym kośćcu, szeroką klatkę piersiowa, prosty grzbiet, dobrze umięśniony bark, krótką umięśnioną szyję, proste, mocne łapy zakończone okrągłymi stopami, ozdobionymi pędzelkami włosów wyrastających miedzy pazurami. Stosunkowo krótki, prosty ogon, bardzo obficie owłosiony. Głowa szeroka, masywna z wypukłym czołem oraz pełnymi okrągłymi policzkami, silnymi szczekami i dobrze rozwiniętym podbródkiem. Nos krótki, szeroki, wysoko podciągnięty, z wyraźnie zaznaczonym zagłębieniem u nasady – tzw. „stopem”. W profilu nie może wystawać poza linię pionową przeprowadzoną od czoła do podbródka. Małe, okrągłe uszy, nisko i szeroko osadzone nad czołem, ozdobione wyrastającymi z nich pędzlami włosów. Oczy niegłęboko osadzone, położone w znacznej odległości – tworzące tzw. „panoramę”, idealnie okrągłe, duże.

Sierść puszysta, miękka, długa – od 7 do 15 i więcej centymetrów, o delikatnej jedwabistej strukturze, jednakowej gęstości, posiadająca bardzo obfite podszycie i skąpe włosy pokrywowe. Na szyi tworząca bogatą kryzę. 

Miłośnicy specyficznego - „kanapowego” temperamentu i oryginalnej budowy kotów perskich w tatach sześćdziesiątych XX wieku podjęli w USA udane próby wyhodowania „krótkowłosych persów”, czyli kota egzotycznego. Przez krzyżowanie kota perskiego i kota brytyjskiego uzyskano ujednoliconą budowę anatomiczną, przy skróceniu jedwabistego włosa, który w efekcie stał się delikatnym pluszem.  Te przymilne i zdecydowanie łatwiejsze w pielęgnacji koty zdobywają coraz większą popularność. Obecnie są one ozdobą hodowli kotów perskich, z którymi można je krzyżować i domów ludzi praktycznych, którzy kochając koty, w bieganinie nie znajdują czasu na codzienną pielęgnacje futra persiego

Obie te rasy występują we wszystkich odmianach barwnych –jednobarwne – białe, kremowe, rude, czekoladowe, niebieskie, liliowe, czarne, bicolour (dwubarwne z różną ilością białego), tricolour (trójkolorowe z różną ilością białego), tabby (pręgowane), dymne (z odbarwioną podstawą włosa).

            Posiadanie pięknego, budzącego zachwyt i dającego poczucie dumy persa, wynagradza trudy systematycznej i starannej pielęgnacji futra, dbałości o higienę oczu. Mimo upływu lat, zmieniających się mód,  nietuzinkowa osobowość i ujmujący wygląd sprawiają, że persy pozostają najpopularniejszą kocią rasą na świcie.